Het is voor mij als persoon met een spierziekte en diabetes soms net alsof ik in de gevangenis zit maar niet weet wanneer ik geëxecuteerd word. Sowieso weet ik niet wat er met me gaat gebeuren. Misschien word ik vrijgelaten, maar misschien gebeuren er wel veel ergere dingen.

Alle politieke partijen, behalve de SP, hebben het over geld weghalen bij de AWBZ ‘omdat die uit de hand gelopen zou zijn’.  Maar door al dat geklets laat je mensen met een handicap wel achter met een angstig gevoel. Hoe gaat het verder? Krijg ik de hulp over twee jaar ook nog wel, of moet ik misschien ontzettend veel eigen bijdrage betalen, omdat er iemand is die me helpt met opstaan, naar bed gaan en huishouden?

Hoe het verder gaat weet niemand op dit moment. Ik hoop echter wel dat mensen die het beleid maken en uitvoeren zich realiseren dat wij, mensen met een beperking en ouderen, ook individuen zijn en dat we recht hebben op een redelijk inkomen én op de juiste voorzieningen. Dat zou jij als je een handicap zou hebben of als je oud zou zijn, ook willen.

Het geld dat over is uit de WTCG is - omdat Kees-Jan de Jager niet alle mensen waarvoor het bedoeld was - kon vinden (moet je nágaan), gaat nu gewoon in de grote pot. Misschien een aardig idee om over de ministeries heen te kijken en het geld te stoppen in het verbeteren van het openbaar vervoer voor gehandicapten? Nu moet dat vóór 2030 geheel toegankelijk zijn voor mensen met rolstoel/beperking. Misschien zou 2020 een veel nettere normtijd zijn? Hebben de gehandicapten die NU leven er misschien ook nog wat aan….